ZULÜM ÇİÇEKLERİ (ŞİİR)

 Birinden geriye kırık bir kalem kırık bir gözlük kaldı

Birinden geriye okul çantasında kalemler, elinde kanlı ekmekler

Baruttan da toprak olur ancak

Baruttan olmuyor çiçekler

Baruttan da koku olur ancak

Baruttan kokmuyor çiçekler

Biri aydındı, biri öğrenci

Kitap değil hep can alıyor gerici,

Demokrasi ve köşe dönmek ters orantılı oldu

Ya topluma demokrasi ya birilerine cep

Özgürlük vermiyor gericilik

Özgürlük alıyor hep

Paraya giden yol baruttan geçer olmuş

Nefsten değil demokrasiden korkuyorlar,

İkisi de yol kıyısında öldü

İkisi de bomba ile vuruldu

Demokrasi elden gittikçe nefs azdı

Vicdan, akıl zulümde boğuldu

Eskiden ekmekteki kanı yazardı

Şimdi ekmekteki kanı içiyor gazeteler,

Biri üniversite bitirmişdi, biri lisede

Okuyan insana, bilgiye saygı kalmamış kimsede

Biri çoluk çocuğa karışmışdı, birinin kendisi çocukdu

Elli yıl geçdi şu ülkede

Vicdan da demokrasi de unutuldu

Sanki rüyadan başka şey değil zamanın çarkları

Okullar çoğaldıkça sokaklar alim değil

Pisikopat, sosyopat doldu

Öğretmenler çoğaldıkça bu ülkede

Sanki ülke öğretmensizlikten beter oldu,

Siyaset diye başa geliyorlar

Ne felsefe, bilim umurlarında ne ahlak, vicdan

Yakalarda beyaz mendiller yerine şimdi

Zulüm çiçekleri

Adalet baruta dikilmiş gül gibi soldu

Takım elbiseler sanki

İçlerine altın mermiler takılı

Parlak mermi kovanları

Boşuna bunca uygarlık, bunca bilim, bunca teknoloji

Siyaset yükseldikçe demokrasi düşüyor

Barut, zulüm, kan yükseliyor

Hayatın göğsüne dikenler gibi batmış

Zulüm çiçekleri bile bu zulümden üşüyor.

Necdet Gürçiftçi

İnternetde yayınlandığı zaman: 13 mart 2014/15.3